ايستاده باشد ، اگر چه انتهاى تكبير در حال ايستاده بوده باشد ، در جميع اين صور نماز باطل است ، و همچنين است هرگاه انتها نمايد به تكبير در حال انحناء به جهت ركوع ، اگر چه در حق مأموم مسبوق بوده باشد . پس مسأله متصور به چند صورت مىشود : اول - آن است كه كل تكبير را در غير حالت قيام به عمل آورد ، خواه حال جلوس بوده باشد يا حال ارادهء قيام در اثناى آن . دوم : آن است كه شروع به تكبير نمود در غير حالت قيام ، لكن ختم آن در حال قيام نمود . سوم : آن است كه شروع به تكبير نمود در حال قيام ، لكن ختم آن نمود در حال انحناء به جهت ركوع ، لكن در حق غير مأموم ، مثل كسى كه غافل از قرائت يا تسبيح بدل قرائت شد شروع نمود به انحناء جهت ركوع . چهارم : مثل سوم است لكن در حق مأموم ، خواه تكبير واحد به قصد تكبيرة الاحرام و تكبير ركوع هر دو گفته باشد ، يا همان به قصد تكبيرة الاحرام فقط اتيان نموده باشد . در جميع صور مذكوره نماز باطل است ، خواه عمدا چنين نموده باشد يا سهوا ، ظاهر اين است در هيچ يك از صور مذكوره خلاف نبوده باشد ، مگر در مأموم كه مرحوم شيخ در اينجا فرموده : كه اگر تكبير واحد به قصد تكبير افتتاح و تكبير ركوع ، و شروع به آن نموده باشد در حال قيام ، نماز صحيح خواهد بود ، اگر چه انتهاى تكبير در حال انحناء به جهت ركوع بوده باشد ، اين قول ضعيف است . مخفى نماند چنانچه واجب است رعايت قيام در حال تكبيرة الاحرام واجب است رعايت جميع واجبات نماز در آن ، مثل طهارت از حدث و خبث و استقبال قبله و استقرار و ستر عورت و غير ذلك ، پس هرگاه اخلال به هر يك از اينها نمايد اگر چه در جزئى از اجزاى تكبيرة الاحرام بوده باشد نماز باطل خواهد